Waarom het leven alleen maar mooier wordt… – in gesprek met Carola ter Braak

Nadat Carola ter Braak de Eiffeldeur in 2001 achter zich dichttrok, rolde zij van de ene in de andere interessante functie. Anno 2010 is zij manager van een beleidsafdeling van het Verbond van Verzekeraars. Een wereld van verschil als je je bedenkt dat deze Amsterdamse zo’n tien jaar geleden nog met haar rode Renault op bezoek ging bij boeren in het Westland…

Autoschades, anthuriums en stapels dossiers

“Toen ik in 1999 bij Eiffel kwam werken begon ik met het behandelen van autoschadeclaims. Ik deed dat met samen met andere Eiffelaars. Samen hebben we ontzettend veel claims behandeld. Ik denk wel twee- tot vijfduizend in totaal. Na dat project ben ik bij de afdeling rechtsbijstand van Interpolis gaan werken. Op een gegeven moment werd gezegd: “Jij gaat de agrarische kast doen.” Daarmee werd een kast bedoeld die vol stond met dossiers van boeren die schade hadden aan planten en gewassen. Ik moest vaak bij boeren op bezoek om te praten over inkomstenderving door bijvoorbeeld knobbels op anthuriums (tropische plant, red.) of verkeerde zaden. Ik heb ook nog een verzekeringsfunctie gehad bij de gemeente Zwijndrecht. Daar ging de deur open naar een kamer waar nog nooit iemand binnen was geweest. Althans, zo leek het. Onze opdracht was min of meer: kijk wat voor dossiers er liggen en sla je slag. Ik heb heel veel verschillende projecten gedaan. En ik had het ook heel erg naar mijn zin bij Eiffel. Maar uiteindelijk ben ik toch weggegaan, omdat ik de beleidsmatige kant miste.”

Van beleidsmedewerker naar manager

Die beleidsmatige kant zag Carola in de vacature voor de functie van beleidsmedewerker voertuigcriminaliteit bij het Verbond van Verzekeraars. Ze solliciteerde en werd aangenomen.

Vond je bij het Verbond wat je zocht?

“Ja, ik kreeg een zeer inhoudelijke functie. Maar omdat ik meer en meer geïnteresseerd raakte in de politieke aspecten van de verzekeringswereld, ben ik na tweeënhalf jaar politiek lobbyist geworden. Gaandeweg kreeg ik interesse in management en sinds drie jaar ben ik manager van de beleidsafdeling schadeverzekeringen. Ik coach de mensen van mijn afdeling. En ik denk mee op strategisch en politiek niveau. Zijn zaken goed met het netwerk besproken? Hoe moet het beleid voor brandveiligheid eruit zien? Zouden ministeries dit of dat een goed voorstel vinden? Dat zijn allemaal zaken waarover ik meedenk en meepraat. Daarnaast ben ik secretaris van het sectorbestuur Schadeverzekeringen. In dat bestuur zitten alle directeuren Schade van de grootste verzekeraars. We bespreken lopende beleidsmatige zaken. Maar de laatste tijd gaat het vooral over het herstel van vertrouwen in de verzekeraars, wat daarvoor nodig is. Het is een boeiende tijd in verzekeringsland.”

“Naarmate je ouder wordt, zie je meer en meer in hoe kwetsbaar alles is.”

Negen jaar verder, maar in de kern hetzelfde

Je bent negen jaar weg bij Eiffel. In zo’n lange tijd kan er veel gebeuren in een mensenleven. Ben je nog dezelfde Carola als toen?

“Dat is een leuke vraag. Even denken. Hmm. Ik denk dat ik in de kern nog hetzelfde ben. Ik zoek bijvoorbeeld nog steeds naar afwisseling en uitdaging. Bij het Verbond moest ik wel even wennen aan het vele praten, hoewel ik van praten houd, maar dat merk je wel.” Lacht. “Ik houd ervan om nieuwe dingen te verzinnen, om creatief te zijn. En ik ben geïnteresseerd in mensen. Dat was zo en dat is nog steeds zo. Ik ben ook nog steeds bij dezelfde man en ik woon nog steeds in Amsterdam. Wel heb ik inmiddels twee kinderen: Julia van vier en Daan van één. Naarmate je ouder wordt, ga je meer en meer inzien hoe kwetsbaar alles is. Ik heb een goede baan, een goede gezondheid. Bij mij is alles eigenlijk altijd heel goed gegaan. Daar ben ik trots op, want ik heb hard gewerkt. Maar ik besef wel dat dingen kwetsbaar zijn, dat het niet vanzelfsprekend is dat alles zo goed gaat. Het had ook anders kunnen zijn.”

Maakt dat inzicht het leven mooier?

“Ja. Omdat je dingen meer waardeert. Dat probeer ik ook altijd uit te dragen. Het is leuk als je een goede baan hebt, maar dat is natuurlijk niet waar het uiteindelijk allemaal om gaat.”

Toch weer klussen zoals bij Eiffel

Volgens de Mayakalender vergaat de wereld op 21 december 2012. Wat wil jij nog doen of bereiken voor die tijd?

“Is dat zo? Vergaat de wereld volgens de Mayakalender? Dat wist ik niet.” Blijft opvallend rustig. “Drie jaar is wel kort. Maar als het waar is, dan wil ik in die tijd nog meer levenswijsheid krijgen. En ik wil meer op mijn intuïtie leren vertrouwen. Wat mijn werk betreft wil ik blijven genieten van het contact met mensen. Iedereen is geprogrammeerd. Waarom lukt de ene lobby bijvoorbeeld wel en de andere niet? Hoe zitten mensen in elkaar? Dat soort vragen intrigeren me.”

En als de wereld niet vergaat, hoe ziet je leven er dan over tien jaar uit?

“Ik denk dat ik een eigen onderneming wil beginnen en dat ik over tien jaar aan de slag ben als zelfstandig crisismanager of coach. Ga ik toch weer klussen zoals bij Eiffel.”

Tekst:  Marjolijn Wannet – Tekstbureau Par Ecrit www.parecrit.nl